(in ENGLISH)

The Manifests Of Human Existence " that Theo gave to me, i expect to have good music but do not on any case to be presented with something so extraordinary. To compare this album with death or some other bands which I  would mention will not offer anything ,just inside  this album there are too many elements reminiscent the paths pursued by Chuck Schuldiner. So we start with the Whispers, death prog with many thrash elements, beautiful melodies, powerful guitars with catalyst technic. ‘’Political Sickness’’ we found inside more traditional sounds, closer to pure old thrash death but always with a touch of melodic prog-point , truly a very beautiful song. The ‘’Grieving Silence’’ attempts to uncover various aspects and influences of the Echidna band. Something  from slayer, from deicide something special on vocals, something from planet caravan (pantera), from old  Sepultura or maybe a little bit of Obituary, like it anyway is an expressive piece soaked in multiple melodies. Fourth song ‘’Dogma of Cain’’ but inevitably I would say Dogma of Death, bass guitars, drums all in excitement, a seven-minutes song with constant changes, inspired solos, beautiful passages, but also an interesting mystery closure that acts as a bridge to the next song of the ‘’Tractatus’’ which consists of three parts, Act 1,2 and 3. In Act 1 we have essentially the introduction of the song, quite chaotic, quite psychedelic. In Act 2 is a progressive tribute, quality quality quality music written for musicians. Ups and downs to stave tensions and feelings, escaping completely from the first songs I would say closer to ‘’Rush’’ to ‘’Satriani  to ‘’Dream Theater’’ with fantastic flushing unbridled explosiveness. In Act 3 of the ‘’Tractatus’’ outro maybe, maybe not,  the we find a tombstone composed with keys ,brass and drums (worked with keyboards). The next song  close to seven minutes too ‘’Pendulum’’, a dynamite direct expansion, while explosion of rage carved in the majestic worlds, a ‘’super-fast’’ of feelings which accelerating or slowing where it is necessary as just to make you a mentally incapable of deviations from the course. However, the ultimate destination would be time-limit of four minutes and a half as from then until six minutes and a half hasn’t something to offer. in ‘’ Human Serpent’’ found another magnificent composition and inspired brought to well treated steel. Name and title which the well was plotting all the brutality and while the contrast within the human existence (άνθρωπος from the άνω θρόσκω and serpent as a concept, etc.). Tenth and final song  ‘’In Fathomless Depths’’, progressive with several industrial components strange sonic combinations with a general  chaotic feeling found only in jazz music. Yet there are signs that the boycott attempt to characterize the song as well as every time there bursts abruptly broke you out a slide, I could not figure out if I liked it or not but it certainly made me hear it too many times as it pulling my interest.
I finally decided that it is a beautiful work that can not be viewed as a simple album but as a source of extreme expressiveness, Echidna amply demonstrate through this album, how much can coexist many kinds of feelings as much as opposite or not  are between them.
Listen again: as many times as more you can

(in GREEK)

Το Manifests Of Human Existence" που μου έδωσε ο Theo περίμενα να έχει καλή μουσική αλλά δε περίμενα σε καμία περίπτωση να βρεθώ μπροστά σε κάτι τόσο εξαιρετικό. Το να συγκρίνω αυτό το album με τους death ή κάποια άλλα σχήματα που θα αναφέρω δεν θα σας προσφέρει κάτι απλά μέσα υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία που θυμίζουν τα μονοπάτια που χάραξε κυρίως ο Tsak. Οπότε ξεκινάμε με το Whispers, death prog με πολλά thrasizon στοιχεία, πανέμορφες δυναμικές μελωδίες στις κιθάρες με καταλύτη την τεχνική. Περνώντας στο Political Sickness συναντάμε πιο κλασικά ακούσματα, πιο κοντά στο καθαρό παλιό thrash death αλλά πάντα με την πινελιά μελωδικών prog σημείων και ως έκπληξη ένα sol- άκη που θύμισε μπουζούκι, πάντσο  ή κάτι τέτοιο, πραγματικά ένα πανέμορφο κομμάτι. Το Grieving Silence προσπαθεί να ξεσκεπάσει διάφορες πτυχές και επιρροές του σχήματος των echidna, κάτι από slayer, κάτι από deicide ειδικά στα φωνητικά, κάτι από planet caravan (pantera) ή παλιούς sepulture ίσως λίγο obituary, όπως και να ‘χει είναι ένα κομμάτι εκφραστικότατο ποτισμένο σε πολλαπλές μελωδίες. Τέταρτο κομμάτι το Dogma of Cain αλλά αναπόφευκτα εγώ θα έλεγα Dogma of Death, μπάσο τύμπανα κιθάρες όλα σε υπερδιέγερση, επτάλεπτο  κομμάτι με συνεχές εναλλαγές, εμπνευσμένα solos, ωραία περάσματα και ένα ενδιαφέρον αλλά παράλληλα μυστήριο κλείσιμο που λειτουργεί ως γέφυρα προς το επόμενο κομμάτι το Tractatus το οποίο αποτελείται από τρία μέρη, act 1,2 και 3. Στο act 1 έχουμε στην ουσία την εισαγωγή του κομματιού, αρκετά χαώδες, αρκετά ψυχεδελική. Στο act 2 το progressive έχει την τιμητική του, ποιότητα ποιότητα ποιότητα , μουσική γραμμένη για μουσικούς, ανεβοκατεβάσματα στο πεντάγραμμο στις εντάσεις και στα συναισθήματα, ξεφεύγοντας τελείως ααπό τα πρώτα κομμάτια προσεγγίζοντας θα έλεγα κάτι από rush κάτι από satriani κάτι από dream theater με τρομερές εξάψεις αχαλίνωτης εκρηκτικότητας.
Στο act 3 του Tractatus ίσως το outro ίσως όχι για το τελευταίο συναντάμε έναν επιτύμβιο απαρτισμένο από πλήκτρα πνευστά και τύμπανα( δουλεμένα με keyboards) . Το επόμενο κομμάτι επίσης κοντά στο επτάλεπτο, Pendulum, ένας δυναμίτης άμεσου εκτονώσεως, έκρηξη οργής και παράλληλα σμιλεμένη σε μαγευτικούς κόσμους ‘’υπερταχεία’’  συναισθημάτων που επιταχύνει ή επιβραδύνει όπου κρίνεται απαραίτητο έτσι ώστε να σε καταστήσει πνευματικά ανίκανο να αποκλίσεις από την πορεία της. Πάντως ο τελικός της προορισμός θα έπρεπε να έχει χρονικό όριο τα τεσσεράμισι λεπτά καθώς από εκεί και μέχρι το έξι και πενήντα δεν έχει κάτι να σου προσφέρει. Στο Human Serpent συναντάμε άλλη μια μεγαλειώδες σύνθεση εμπνευσμένη και γαλουχημένη  σε πολύ καλά κατεργασμένο ατσάλι. Όνομα και πράγμα ο τίτλος που πολύ καλά δόθηκε αποτυπώνοντας όλη την κτηνωδία και παράλληλα την αντίθεση μέσα στην ύπαρξη του ανθρώπου,(άνθρωπος από το άνω θρόσκω και ερπετό σαν μία έννοια κλπ). Δέκατο και τελευταίο κομμάτι το In Fathomless Depths, progressive με αρκετά industrial στοιχεία περίεργους ηχητικούς συνδυασμούς σε γενικά ένα χαώδες συναίσθημα που συναντάς μόνο σε jazz μουσική. Συνάμα υπάρχουν σημεία που μποϊκοτάρουν την προσπάθεια να χαρακτηρίσεις το κομμάτι καθώς ανά διαστήματα  υπάρχουν εκρήξεις δυναμικών κοφτών ξεσπασμάτων που σε προσηλώνουν, δεν κατάφερα να καταλάβω εάν μου άρεσε ή όχι αλλά σίγουρα με έκανε να το ακούσω πάρα μα πάρα πολλές φορές τραβώντας μου το ενδιαφέρον.
Κατασταλάζοντας πως πρόκειται για μια πανέμορφη δουλειά που δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί ως απλά ένα album αλλά ως μία πηγή απόλυτης εκφραστικότητας, οι echidna αποδεικνύουν περίτρανα μέσω αυτού του promo το πόσο πολύ μπορούν να συνυπάρξουν πολλών ειδών συναισθήματα όσο αντίθετα κι αν είναι μεταξύ τους.