C'era una volta il technical e il prog death, non che il genere non esista più ma col passare degli anni le estremizzazioni dei voli pindarici e le rotture di scatole annesse alla continua masturbazione praticata violentemente sugli strumenti ha spesso ridotto album anche di buon valore a prestazioni per complessati e maniaci della velocità pulita, sterile ed emotiva come una spina ficcata su per il retto.
Produzioni sempre più anestetizzanti hanno invaso un mercato, la colpa non si può certo dare a chi un certo trend l'ha provocato involontariamente come i Necrophagist, andrebbe rivolta verso tutti quegli pseudo artisti convinti che la tecnica sia più importante del trasmettere annullando l'essenza delle composizioni.
Per fortuna resiste ancora una sparuta schiera che riprende il genere nella forma naturale, quella legata alle radici anni Novanta che vedevano gente come Atheist, Gorguts, Death, Cynic a muovere le fila miscelando soluzioni costruite alla perfezione con un pathos e un coinvolgimento dei sensi forte e palpabile durante l'ascolto.
I tessalonicesi Echidna (monicker probabilmente derivante dalla figura mitologica della donna serpente generatrice di mostri) è dal background old school che traggono l'ispirazione che ha messo insieme i dieci brani contentuti nel debutto "Manifest Of Human Existence".
La formazione si era già fatta notare nel 2006 con l'uscita del demo "This Suffering", l'album odierno è sicuramente più evoluto e maturo e, per quanto posso anticiparvi che i ragazzi non siano degli innovatori (ed è difficile trovarne in questi anni), le tracce mostrano una complessità capace d'intrigare l'ascoltatore grazie a varianti impostate per colpire e affondare.
Theo Deligiannidis, il cantante, svolge il suo compito con diligenza ed efficacia, la voce si modula sfruttando il circolo umorale che di passo in passo fa capolino nei brani, l'aspetto più intrigante della sua prova è convogliato nell'esecuzione delle linee nel "Tractatus Cerebri".
Le dinamiche ritmiche sono in moto perpetuo, l'accoppiata formata da Giannis Chionidis (batteria) e Nikos Metaxas è praticamente perfetta, il sound e l'esecuzione di quest'ultimo citato riportano alla mente il lavoro svolto da personaggi storici quali Steve Di Giorgio e Tony Choi, vi sembra poco?
Su questo assetto terremotante per alcuni aspetti ruota il riffing ispirato dei chitarristi Nikos Parastatidis e Panos Bouklis che smontano e rimontano i giri come fossero matematici alla Meshuggah, inseriscono parti acustiche e strumentazione extra metal come lo tzouras, sezioni d'archi e qualche breve attacco industriale, i brani si avvantaggiano di una così solida amalgama divenendo imprevedibili e ancor più piacevoli da scoprire con l'aumentare dei giri nello stereo.
Diventa difficile scegliere un episodio piuttosto che un altro, non nego che la vena richiamante sonorità del folklore greco in "Political Sickness in D# Hijaz Kar" sia alquanto interessante così come lo è l'atmosfera cupa che permea le due canzoni successive, "Grieving Silence" e "Dogma Of Cain", contrarie all'aspetto vitale e quasi leggero dell'opener "Whispers", è però la trilogia denominata "Tractus Cerebri" a spingere la follia degli Echidna un passo più in là del dovuto, il caos e la sregolatezza assumono sostanza, le parti di piano deliranti nel terzo atto con il supporto dell'organo e le varie infiltrazioni che si susseguono la rendono per il sottoscritto la traccia principe del disco seppur sia la meno death oriented.
Per un po' di salutare violenza basta andare oltre ed ecco che "The Pendulum" (il finale è praticamente drone) e "Human Serpent" riprendono ritmi sostenuti e quella scarica di riff pesanti il giusto per farti sbattere la capoccia, è un disegno a toni scuri e tale vuole rimanere.
Il disco si conclude con una "In Fanthomless Depths" spettrale e opethiana che conferma ulteriormente quanto gli Echidna siano preparati e maturi ma non statici, la mutazione che porterà al sound finale sembra ancora in corso, se riuscissero a mantenere questi standard distaccandosi un minimo dalle influenze così prominenti, esaltate ma al tempo stesso incatenanti, in tal caso si parlerebbe di rivelazione a tutti gli effetti.
"Manifests Of Human Existence" è un autoprodotto, vanta però una produzione ben più che dignitosa, sia i suoni che la voce sono ben impostati e gli equilibri non subiscono scossoni evidenti che inficino una release che fa dell'unione di tecnica, melodia e atmosfere la caratteristica su cui lavorare in futuro per il salto di qualità definitivo.
Gli Echidna sono da seguire con attenzione, l'ascolto è consigliato a chiunque mastichi queste sonorità e voglia album che non siano fini a se stessi.
Come scrissi per i Transcending Bizzarre? loro connazionali e band con la quale condividono il batterista, sono musicisti a cui la passione impone l'andare oltre, lo step iniziale è stato fatto, il continuare su questa via non potrà che portare buoni frutti.

http://aristocraziawebzine.blogspot.com/2011/01/echidna-manifest-of-human-existence.html

Κόλαση!

Μόνο αυτή η λέξη μπορεί να περιγράψει τον Εφιάλτη που ζήσαμε μετά τα Χριστούγεννα στο 8Ball Club (“Nightmare After Christmas”). Μια βραδιά που είχε την τιμητική της στον death ήχο, στις διάφορες μορφές του. Μια βραδιά, η οποία είχε πολύ καλή επικοινωνία μεταξύ συγκροτημάτων και κοινού, ενώ το ακόμα πιο ωραία ήταν η σχέση μεταξύ των συγκροτημάτων.

Όλα ξεκίνησαν με μια άκρως ευχάριστη έκπληξη, ίσως την καλύτερη απ’όσες έχω ζήσει εδώ και αρκετά χρόνια στον τομέα των συναυλιών. Η έκπληξη αυτή έχει όνομα αλλά και ΑΡΧΙΔΙΑ!

Eyes Of Ignorance, η πρώτη μπάντα που είχε το δύσκολο έργο να ζεστάνει το κοινό! Βασικά για να είμαστε ειλικρινείς, δεν τα κατάφερε να το ζεστάνει, κατάφερε να το κάψει! Ο λόγος για τον οποίο λοιπόν όλοι κοιτούσαν σα χαζοί (Άνετα συμπεριλαμβάνομαι μέσα σε αυτούς), ήταν αρχικά το ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ νεαρό της ηλικίας τους, μιας και δεν ήξερα πως ακόμα και στο γυμνάσιο υπάρχουν τέτοια ταλέντα. Drummer, ετών 12 παρακαλώ, ο οποίος δεν ταλαιπώρησε απλά τις μεμβράνες των drums, αλλά ταλαιπώρησε και τους drummers που θα ανέβαιναν έπειτα στη σκηνή! Εκπληκτικός, ταχύτατος, με άρτια τεχνική, ενώ η δεύτερη έκπληξη βγαίνει στο μικρόφωνο…τη στιγμή λοιπόν που όλοι υποδεχτήκαμε εκείνην την κοπελίτσα, που με γλυκό τρόπο παρουσίασε το συγκρότημα, με τον αντίθετο τρόπο τραγούδησε! Με περίσσεια άνεση, έβγαζε τον “βόθρο” από το λαρύγγι της, κάτι για το οποίο πολλοί ιδρώνουν και ζορίζονται του κερατά. Πολλά συγχαρητήρια στους Eyes Of Ignorance, τους οποίους θεωρώ κάτι παραπάνω από ελπίδα για το μέλλον.

Μετά από 30 περίπου λεπτά διασκευών και ενός δικού τους κομματιού (σ.σ.:Τι RIFFάρα ήταν αυτή στην εισαγωγή!?!?!?), οι Eyes Of Ignorance μας αποχαιρέτησαν και τη σκηνή κατέλαβαν οι Stillborn.

Επίσης μια μπάντα που δε γνώριζα και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δε με συγκίνησε και ιδιαίτερα, εκτός και αν είχα μείνει τόσο ενθουσιασμένος με τους προηγούμενους. Σίγουρα η πιο αδύναμη εμφάνιση της βραδιάς, ωστόσο δε μπορώ να αδιαφορήσω για την πολύ καλή σχέση τους με το κοινό (σ.σ.: η μοναδική μπάντα που είχε τόσο γυναικείο πληθυσμό στο κάγκελο), ούτε και για το μεγάλο πάθος στην εμφάνιση τους, δίνοντας τους ένα συν στην σκηνική παρουσία.

Κρίνοντας όμως από τις αντιδράσεις του κόσμου, μάλλον δεν είμαι ο μόνος που δεν ενθουσιάστηκε από τους Stillborn, ίσως στο μέλλον δούμε κάτι πιο καλό από αυτούς.

Από την απομακρυσμένη Κρήτη, οι Everfailed θα έκαναν τη δεύτερη τους εμφάνιση στη Θεσσαλονίκη. Το κοινό (το μεγαλύτερο μέρος αυτού τουλάχιστον), δε γνώριζε τα παιδιά και να το πω καλύτερα δεν είχε ιδέα τι θα έβλεπε-άκουγε. Το πολύ τεχνικό Σουηδικό death metal της μπάντας από το πρώτο κιόλας κομμάτι έφερε κόσμο μπροστά στη σκηνή, ενώ οι διασκευές σε Children Of Bodom και Lamb Of God έφεραν ακόμα περισσότερους. Η μπάντα πολύ δεμένη και σωστά στημένη απέδειξε το γιατί τους πήραν οι Rotting Christ στην 3ήμερη (σ.σ.: εκδρομή?) περιοδεία τους στην Κρήτη.

Σίγουρα στις μεγάλες δυνάμεις στο χώρο αυτό στην Ελλάδα με πολύ δυνατή σκηνική παρουσία. Μεγάλο ατού της μπάντας ο κιθαρίστας, ο οποίος όσο εντυπωσιακά παίζει, άλλο τόσο εντυπωσιακά χτυπιέται με τον ομοιο-κουρεμένο τραγουδιστή του!

Για τέλος, Echidna…και το progressive death αποκτάει άλλο νόημα. Ίσως τον πιο αδύναμο ήχο της ημέρας καθώς για όσους γνωρίζουν τα κομμάτια του πρώτου τους full length (“Manifests Of Human Existence”) έλειπε πολύς όγκος πάνω στη σκηνή. Βέβαια, για όσους δε γνωρίζουν τι εστί Echidna, μεταξύ μας, φανταζόταν κανείς σας πως αυτό το γλυκό αγόρι βγάζει τέτοιο κομπρεσέρ από το στόμα του?!?! Η μπάντα πέραν των κομματιών της τίμησε και με το παραπάνω τους Death δείχνοντας έτσι τη μεγάλη της αγάπη στη μπάντα αυτή, ενώ και φιλικές συμμετοχές δεν έλειψαν, δίνοντας στο live μία πιο “παρεΐστικη”  ομορφιά. Πάντως το progressive death metal των Echidna σε κάποια σημεία είναι χαοτικό, κάτι που πραγματικά δε γνωρίζω εάν είναι αρνητικό ή θετικό για τη μπάντα, σίγουρα όμως είναι εντυπωσιακό.

Όσο όμορφα και να ήταν όλα, να είμαι ειλικρινής, προς το τέλος κουράστηκα λιγάκι από τους τόσους διαλόγους με τους guests για τις διασκευές, αλλά χαλάλι, η βραδιά είχε τα πάντα, άφθονο ποτό, καλή μουσική, ό,τι πρέπει για να κλείσει μια συναυλιακή βραδιά με 4 ποιοτικά συγκροτήματα!

Υ.Γ.: “Guest” της βραδιάς, ο Theo από τους Echidna, ο οποίος τίμησε στη σκηνή και τους Stillborn και τους Everfailed.

Συντάχθηκε απο τον/την Ανδρέας "Blindmaggot" Κουντουράς

http://www.metalholocaust.gr/component/content/article/40-antapokriseis-synaylion/651-echidna-everfailed-stillborn-eyes-of-ignorance-live-26-12-2010--8ball-club.html